تکُه ها

گذر که می­کنی از این همزیستیِ شلوغ، وقتی که مبهوت می­گردی در پی نشانه­ها، در مکان­هایی که می­شناسی یا حس می­کنی، در عبور از یک خیابانِ عریض، در پرسه­های بی­هدف در کوچه­ها، پارک­ها یا یک مرکزِ خرید، در یک نانوایی، سوار تاکسی، اتوبوس یا مترو، چیزهایی هستند که می­توانی بگویی و آن­ها که نمی­توانی.

آبِ­دهانی که به زمین افتاده، عرقی که از پیشانی می­چکد، نفسی که بو می­دهد و هوایی که گرم است. دعواها بر سرِ هیچ و تلاش­ها برای رسیدن به آنجا که موعود نیست. در آنهمه هیاهو، آنهمه شتاب، می­آیند و می­خزند آرام آرام در زیرِ پوست، جاهایی که می­دانی. پشتِ گردن­ها، دورِ گونه­ها، روی لب­ها، بینِ پاها، حتی روی کمر یا نوکِ انگشتانِ دست. آن­ها که حس می­شوند و تو می­دانی که از کجا می­آیند. نگاه­هایی که می­دوند در زیرِ پوست و آن­ها که تو می­دَوانی. چشم­هایی که می­بلعند تو را در گذرهای سریع یا کند از کنار یا آن­ها که تلاقی می کنند و ثابت می­شوند در یک جا. نگاه­هایی که می­آیند و می­نشینند و می­کَنند و می­برند با خود تکه­ای از تو را. آن چشم­ها که می­دانی وخیره­گی­های پیاپی که می دانند.

باز سکوت است و خاموشی، در گذشتن­های سریع، نگاه­هایِ خیره­یِ اتوبوسِ گرم، حتی صفِ نان. برمی­دارند تکه­تکه­ی تو را و بر می­داری تکه­هایشان و برمی­گردی و با تو می­مانند و می بری و می گذاریشان روی طاقچه تا سیر نگاهت کنند یا کنار میز بر سر سفره تا با تو بخورند از آنچه می­خوری، حتی در تخت­خواب هنگام خواب تا با تو بیایند در رویاها یا در حمام زیرِ دوش آب، و می­دانی که رهایی نیست و نمی­روند هرگز تا پس بیاورند برایت تکه­هایِ گرانبهایِ از دست رفته­ات را…