بالارَوی

بعضی وقت­ها هست که احساس می­کنی چیزی در گلویت گیرکرده و هر چی هم که فکر می­کنی به خاطر نمی­یاری که سبزی پلو با ماهی­سفید خوردی یا قضیه چیز دیگریست. اوقاتی هستند که می­شینی و فکر می­کنی که چقدر همه چیز خوب است و همه مهربانند و بافرهنگ و هنری و دارای طبعِ بزرگ و خضوع و خشوع و از این جور چیزها. این وقت­هایی که می­آیند هیچ حساب و کتابی ندارند. یعنی منتظر نمی شینن تا سرِ یک موقعِ خاص و زمانِ معین به سراغت بیایند. یعنی پِریودیک نیستند تا خیالت راحت باشه که هفته­ای یک­بار یا ماهی یک­بار یا بعد از نهار یا قبل از خواب به سراغت می­آیند. به این خاطر که همیشه وقتی در بهترین لحظه­هایت به سر می­بری یکهو بپرند جلو و بگن: «یو ها ها ها ها …» و تو بترسی و زَهره­ترک بشی که اگر بدونی که کِی میان و چه موقع، دیگه اینقدر نمی ترسی و می شینی آروم تا سر برسن و کارشون رو بکنن و تو پــِریود بشی در اون زمانِ غیرِپریودیکِ خاص و برن پِیِ کارشون. هر چی هم که به سلول­های بدنت یعنی تک­تکِ اجزات فشار بیاری که چه شد که اینطور شد یا چه می­شود که اینطور می­شود به نتیجه­ای رضایت­بخش نمی­رسی و اونوقته که فکر می­کنی که چقدر نیاز داری که یک فاحشه باشی. یعنی بتونی خیلی راحت بفروشی همه چیز رو، ذهن و تن و روح و باقی قضایا و البته از آنجا که همه هم در جریان هستند که فاحشه بودن نه غایتی است که به راحتی میسر شود، هوس می کنی که با فاحشه­گان دم ­خور شوی تا مَنِشِ­شان تو رو ارضا کند و روحت و ذهنت ارضا شود و بعد هم دلت می­خواد یعنی نه اینکه بخواد به تو امر می­کنه که تنت رو که نمی­توانی به آسانی بفروشیش را ببری رودرروی یک حوروپریِ­پاک­و­معصوم و با اشتهای حیرت­آوری از اعماق وجودت یعنی از همان پایین­ها، همون جاهایی که بو می­دهد، تمام این کثافات را که در تو جمع شده­اند کَم­کَم و تو نمی­دونی که چطور شد یکهو و از کجا شد که همه چیز اینجور روی هم تلنبارشد و بهم خورد که با این شدّت می­خواهند بیایند بالا را، رویش بالا بیاوری. طوری که بویش همه جا را بردارد و تو بشی معنای کامل تهوع. بعد بیایند و ببرنت در همان حال که نمی­دونی بیهوشی یا بهوشی تا تجاوزت دهند با دیگرون و یا بتجاوزانندت با شیشه­­ نوشابه­هایی لبریز از عاطفه و آزادی و خوبی و پاکی و عفت و پاکدامنیِ خانوادگی و در وجودت عمودی به پا شود از معرفت و تو بشوی ناموسی که تجاوزیده شده­ای و خبرت بپیچد در روزنامه­های زرد و بنفش و صورتی و هوار هوار کنن تو را و طرح­های گوناگون در افتد تا دگر مادر گیتی چو تو اَنتَر بسراید. و از آن پس از این دردی که در تو با عفت سراییده شده الهام بگیری که زین پس نه غم بخوری از دخترانِ گل­فروش و پسرانِ فال­فروش و نه دلت شور بزند برای فرهنگِ فنا رفته و قهرمانانِ بی تندیس و عقده­های سادیسم و اندکی مازوخیسم و پوپولیسم و سکولاریسم و سورئالیسم و کوبیسم و چُسیسم وآنتی­بُولیسم و پارامَندولیسم و عفونتِ اپیدیدیمِ چپ و راست و دادا و دادائیسم و زوربِزَنیسم و سالوادوردالیسم و فردریکولورکاییسم. و بعد بخوابی، خوابی که در آن پول ببینی که پارومی­کنی و دخترانی که شادند و ندارند آرزوی دوچرخه­سواری و اسکیت در فضای باز و حتی دویدن در خیابان و نشستن در یک استادیوم. فراموش می­کنی که زنگ تلفن که می­خورد می­خندی ولی در اعماقت همیشه یک چیزیست هم معنی تری­فلوئوروپرازین و فلوکسیتین و پروپرانانول و سرترالین. و سعی می­کنی که نفسِ عمیق بکشی اونقدر عمیق که شش­هایت را پُرکنی از بوی کثافتی که از عفتی بلند می­شود که ذره­ذره به حلقت می­ریزند تا بعد از آنکه به خاکی که از آن آمده­ای برگشتی تو را ببرند و زوری به تو اَمَرد و غُلام و غِلمان و دخترانِ نابالغِ تازه سینه­روییده بدهند و بتوانی آنقدر سـ ـکـ ـس کنی با چنان کیفیتِ بالایی که شـ­­ــهوتش هزار برابر باشد و زمانش ده­هزار برابر آن­ها که وقتی خاک بودی و هنوز به خاک بازنگشته بودی تجربه کرده بودی و از ترسِ آنکه پسرت اُبـنـه­ای نشود و دخترت هرجـایی و شیطان نیاید با هم­خوابــه­ات هم­بستر نشود، هی نامِ بزرگش را برده بودی و دعا خوانده بودی و فوت کرده بودی و در ساعت مقرر عملیات کرده بودی و شایدم نکرده بودی. و اونقدر عمیق می­خوابی به امید اینکه وقتی فردا از خواب بلند شدی دوباره همه چیز خوب باشد و دنیا به کام و دلت پـریـود نباشد و نخواهد که ببردت تا توی صورت اولین معصومی که دیدی بالابیاری…