پهلوان

پهلوان را که می­بردند هیچکس زجه نزد، گریه نکرد. گونه­ای تر نشد، صورتی خراشیده نشد. اُرسی­ها همه بسته بودند، ایوان­ها خالی. می­شد حِس­کرد، تک­تکِ حضورها را در پشتِ شیشه­های رنگیِ مختلف­الشکلِ اُرسی­ها، می­شد دل­نگرانیِ پنج­دری­ها را دید. می­شد خیال­های پوچ را لمس کرد از آن پشت، شک­ها را، تردیدها را. می­شد پچ­پچ­ها را شنید، صورت­ها را تصور کرد.

پهلوان را که می­بردند تابستان بود، صلاتِ ظهر، مرداد ماه. نمازش را بی­وضو خوانده بود. گفته بودند وقت تنگ است، گفته بودند که باید بروند. پهلوان را که می­بردند جمعه بود، روزِ هفتمِ ماه. هفت روز گذشته بود از واقعه. هفت روز گذشته بود، از وقتی که رفته بود بی خبر و دوباره برگشته بود. دیروز که برگشته بود، دوتارش را شکسته بود. دیروز که برگشته بود، تنهای تنها یک گوشه نشسته بود.

پهلوان را که می­بردند روح نداشت. کالبدش خالی بود. آهسته می­رفت. با گام­های کوتاه. قدم­های شمرده. پهلوان را که می­بردند دل­ها می­تپید ولی دست­ها روی دست بود. لب­ها گزیده بود، ذهن­ها مشوش بود. پهلوان را که می­بردند برنگشت، نگاه نکرد، یا علی نگفت.

پهلوان را که می­بردند درد داشت ولی گَرد نداشت. پهلوان را که  می­بردند پهلوان بود ولی قهرمان نبود!